Andor roelofsen
Andor roelofsen
Andor roelofsen
Als begeleider heb ik gewerkt met een jongere die extreem agressief, dwangmatig, doof, ernstig verstandelijk beperkt en autistisch was. Hij kwam binnen op de crisisafdeling en had al veel schade aangericht aan zowel zichzelf als anderen. De eerste weken waren zwaar. Dagelijks was er fysieke agressie: bijten, grijpen, beschadigen. Het vroeg constante alertheid en een groot uithoudingsvermogen van het hele team.
In de loop van twee jaar hebben we stap voor stap gewerkt aan verandering. Van meerdere escalaties per dag naar uiteindelijk gemiddeld één escalatie per week. Dat resultaat kwam niet vanzelf. Het was bloed, zweet en tranen.
Andor roelofsen
Als begeleider heb ik gewerkt met een jongere die extreem agressief, dwangmatig, doof, ernstig verstandelijk beperkt en autistisch was. Hij kwam binnen op de crisisafdeling en had al veel schade aangericht aan zowel zichzelf als anderen. De eerste weken waren zwaar. Dagelijks was er fysieke agressie: bijten, grijpen, beschadigen. Het vroeg constante alertheid en een groot uithoudingsvermogen van het hele team.
lees meer
Voelbaar leren in veilige realiteit Realistisch tegenspel dat effect laat voelen
Flexibel begeleiden, met de cliënt centraal Rust, scherpte en menselijkheid in begeleiding
Samen helder krijgen wat werkt Coaching met aandacht én richting
Bij een één-op-één training met beveiligers was het doel om hen te leren omgaan met verliezen. Een heftig, maar waardevol leerdoel: beveiligers ervoeren hoe ze zelf reageerden onder druk en wat hun automatische reacties waren wanneer ze het even niet redden. Mijn belangrijkste taak was oog houden op de deelnemer en positief contact na de oefening behouden, zodat veiligheid en leerervaring altijd aanwezig bleven.
De training startte in een dojo, waar de deelnemers mij moesten helpen en vervolgens geconfronteerd werden met een overweldigende tegenstander. Een groot deel van de beveiligers vond het leuk, uitdagend en leerzaam, een klein deel raakte gefrustreerd, wat een menselijke reactie is.
Wat ik uit deze ervaring heb geleerd, is hoe belangrijk het was om ook kleine positieve acties van de deelnemer te herkennen en daarop te reageren. Het ging erom dat er gehandeld werd. Zelfs als de kracht niet volledig aankwam, maar de intentie er wel was, moest dit gezien worden en benut worden in het spel.
Bij één deelnemer, een jonge vrouw, werd dit extra duidelijk. Vooraf had de trainer één-op-één gevraagd, “Hoe zit je erin?” Ze lachte aanvankelijk vrolijk, maar brak bij deze vraag, ze was gespannen, had weinig ervaring met geweld en was zichtbaar emotioneel. Door kalmte en duidelijkheid te bieden kon ze de oefening starten.
Bij een één-op-één training met beveiligers was het doel om hen te leren omgaan met verliezen. Een heftig, maar waardevol leerdoel: beveiligers ervoeren hoe ze zelf reageerden onder druk en wat hun automatische reacties waren wanneer ze het even niet redden. Mijn belangrijkste taak was oog houden op de deelnemer en positief contact na de oefening behouden, zodat veiligheid en leerervaring altijd aanwezig bleven.
De training startte in een dojo, waar de deelnemers mij moesten helpen en vervolgens geconfronteerd werden met een overweldigende tegenstander. Een groot deel van de beveiligers vond het leuk, uitdagend en leerzaam, een klein deel raakte gefrustreerd, wat een menselijke reactie is.
Wat ik uit deze ervaring heb geleerd, is hoe belangrijk het was om ook kleine positieve acties van de deelnemer te herkennen en daarop te reageren. Het ging erom dat er gehandeld werd. Zelfs als de kracht niet volledig aankwam, maar de intentie er wel was, moest dit gezien worden en benut worden in het spel.
Bij één deelnemer, een jonge vrouw, werd dit extra duidelijk. Vooraf had de trainer één-op-één gevraagd, “Hoe zit je erin?” Ze lachte aanvankelijk vrolijk, maar brak bij deze vraag, ze was gespannen, had weinig ervaring met geweld en was zichtbaar emotioneel. Door kalmte en duidelijkheid te bieden kon ze de oefening starten.
Training: 1 op 1 met beveiligers
